Twee soorten wit
Bij witte tuinviooltjes zie je twee types. Het ene is helemaal wit, soms met een klein geel keeltje. Het andere heeft een donkere vlek of fijne strepen in het hart, waardoor het typische gezichtje ontstaat. Het eerste oogt rustig en sober, het tweede levendiger. Beide horen bij het tuinviooltje (Viola × wittrockiana), dezelfde gekweekte kruising als de gekleurde rassen, en de verzorging is identiek.
Wit om te herdenken
In Vlaanderen trekken veel mensen rond Allerheiligen naar het graf van hun dierbaren. Naast chrysanten worden dan vaak viooltjes geplant, omdat ze tegen de eerste nachtvorst kunnen en tot in het voorjaar blijven bloeien. Wit is daarbij een geliefde keuze. Het viooltje wordt traditioneel geassocieerd met herinnering: de Engelse naam pansy gaat terug op het Franse pensée, gedachte.
Een rij witte viooltjes langs een grafsteen ziet er verzorgd uit en vraagt nauwelijks onderhoud.
Licht in de schemering
Witte bloemen blijven langer zichtbaar als het donker wordt. Zet witte viooltjes daarom op plekken waar je ze 's avonds ziet: langs het tuinpad, naast het terras of bij de voordeur. Ze passen ook in een witte tuin, samen met witte narcissen en planten met zilverblad. In een donkere pot of tegen een zwarte gevel komt het wit nog sterker uit.
Aandachtspunten
- Op witte blaadjes vallen spatten van regen en modder sneller op; een iets beschutte plek helpt.
- Haal verwelkte bloemen geregeld weg, want bruine bloemen vallen tussen wit meer op dan tussen donkere kleuren.
- Giet bij voorkeur op de grond en niet over de bloemen.
- Houd de grond licht vochtig en zorg voor een afvoergat.
- Wordt het in juni warm, dan mag je de plant gerust vervangen door een zomerbloeier.
De ASPCA rekent tuinviooltjes tot de planten die niet giftig zijn voor huisdieren, dus ook een witte bak op het balkon is veilig voor je kat.