Rood door kweek, niet door de natuur
Het driekleurig viooltje uit onze duinen en ruigtes kent geen rode bloemen. Rood ontstond pas toen kwekers het tuinviooltje (Viola × wittrockiana) verder veredelden. Tegenwoordig vind je rode viooltjes in effen tinten, met een zwart oog of samen met geel in één bloem. Donkere wijnrode rassen lijken in de schaduw bijna bruin, terwijl helder scharlaken ook op afstand opvalt.
Wil je dat de kleur van ver te zien is, kies dan de lichtere roodtinten.
Een warm accent in een grijs seizoen
Een Belgische herfst en winter zijn vaak grijs en nat. Net dan doet een bak met rode viooltjes wonderen bij de voordeur of op de vensterbank aan de straatkant. Enkele ideeën:
- rood met oranje en geel voor een warme herfstbak, eventueel met wat heide;
- rood naast wit voor een klassieke, strakke combinatie;
- wijnrood bij het donkere blad van purperklokje (Heuchera);
- een rode bloem met zwart oog in een donkergrijze of zwarte pot.
Wie rond Allerheiligen een graf wil opfleuren, kan rode viooltjes tussen witte zetten. Het geheel blijft ingetogen, maar krijgt toch wat leven.
Verzorging van rode viooltjes
Rood vraagt dezelfde zorg als elke andere kleur. Plant in zon of halfschaduw, in luchtige grond die niet nat blijft staan. Een pot heeft altijd een afvoergat nodig: natte voeten in de winter doen viooltjes vaak meer kwaad dan een nacht lichte vorst. Knip verwelkte bloemen geregeld weg, dan blijft de plant nieuwe knoppen vormen.
Duiken er in het voorjaar bladluizen op, spoel ze dan weg met een flinke straal water.
Rode viooltjes zijn geen snijbloemen. De korte steeltjes passen hooguit in een eierdopje op de ontbijttafel; de plant in pot is het eigenlijke cadeau.
Veilig in huis en tuin
Ook een rood tuinviooltje is volgens de ASPCA niet giftig voor katten en honden. Laat een dier er toch niet grote hoeveelheden van eten.