Een tuinplant met een wilde stamvader
Het tuinviooltje draagt de wetenschappelijke naam Viola × wittrockiana. Het kruisje verraadt dat het om een hybride gaat: kwekers kruisten verschillende viooltjes, met het driekleurig viooltje (Viola tricolor) als belangrijkste ouder. In het begin van de negentiende eeuw werd de bloem in Engeland zo geliefd dat er binnen enkele decennia al honderden benoemde rassen bestonden.
Elke bloem telt vijf kroonblaadjes: twee die elkaar bovenaan overlappen, twee opzij en een brede onderste. Moderne rassen hebben bloemen van vijf tot acht centimeter, in geel, oranje, paars, rood, wit en zelfs bijna zwart, vaak met het bekende donkere 'gezichtje' in het midden.
Waarom je ze in de herfst plant
In een Belgische tuin doet het tuinviooltje het best in de koele seizoenen. Lichte vorst doorstaat het zonder problemen, terwijl zomerhitte de bloei afremt. Daarom liggen de tafels in het tuincentrum in september en oktober vol viooltjes. Wie ze dan in een bak of op het kerkhof zet, heeft kleur rond Allerheiligen, in een zachte winter af en toe een bloem en in het voorjaar een tweede, rijke bloeigolf.
Samen met chrysanten zijn ze zo een vaste waarde op veel graven.
Zo blijft de bloei doorgaan
- Kies zon of lichte halfschaduw en grond die water vlot doorlaat.
- Geef water zodra de bovenste centimeter droog aanvoelt; in een pot gaat dat sneller dan in de border.
- Knip of knijp verwelkte bloemen weg voor er zaaddozen ontstaan.
- Geef in het voorjaar af en toe een lichte bloeimest.
- Hangt een plant in juli slap en uitgeput, vervang hem dan door een zomerbloeier.
Huisdieren en kinderen
De ASPCA beschrijft het tuinviooltje als niet giftig voor huisdieren. Een kat die aan een blaadje knabbelt, loopt dus geen gevaar, al kan elke plant in grote hoeveelheden de maag van streek brengen. Twijfel je na het eten van een plant toch, bel dan het Antigifcentrum op 070 245 245.